رضا عليه السلام و نيز روايت ابن ابى يعفور « 1 » از امام صادق عليه السلام و نيز چندين روايت ديگر است ، كه در اين روايات تصريح شده كه در زمان واحد ، بيش از يك امام و والى و ولىّ وجود ندارد چرا كه تعدّد ، موجب هرج و مرج و اختلال نظام است و اساساً اين روايات هم ارشادى است چرا كه عقل نيز بر اين مطلب و ضرورت آن حاكم است . ثانياً : « ادلّ الدليل على شىء و قوعه » ، بهترين دليل بر يك امر ، وقوع خارجى آن امر است . آيا اعتقاد به ولايت مطلقهء فقيه و اجراء آن از ابتداى تشكيل نظام اسلامى در كشور ايران - كه بر اساس نظريهء بنيانگذار نظام قدس سره و بر طبق قانون اساسى مصوّب ملّت شكل گرفته - تاكنون موجب اختلال و هرج و مرج شده است ؟ و خلاصه ، مطلب روشن‌تر از آن است كه نياز به بسط كلام داشته باشد . بنابر آنچه كه گذشت معناى « ولايت مطلقهء فقيه » اين است كه مفاد دو آيهء شريفه‌اى كه در ابتداى اين نكته ذكر شد يعنى مسئلهء « اولويّت بر مؤمنين » پس از غيبت كبرى به ولىّ فقيه اختصاص دارد . بنابراين آنچه از سر ناآگاهى و يا از روى عناد در تفسير ولايت مطلقه گفته شده كه مثلًا « ولىّ فقيه ، ولايت بى حدّ و حصر بر جان و مال و ناموس مردم دارد » و بعد هم به اين استناد گفته مىشود كه « تعبير ولايت مطلقه فقيه بد تعريف كردن است و موجب اشمئزار و وحشت مردم است و موهم ولايت بى حدّ و حصر است و بوى استبداد و ديكتاتورى

--> ( 1 ) - / بحار الانوار ، ج 25 ، ص 106 ، حديث 2 .